Po zawieszeniu wydawania papierowego HardRockera pojawił się kłopot z ogromną ilością płyt przeznaczonych do recenzji. Niniejszy blog rozładował korek. Od paru lat większość moich recenzji można znaleźć także w papierowych wydaniach Oldschool Metal Maniac.
Escape Music
Brzmi jak: power metal
Europejski czy amerykański? Tak. Helloween, Savatage, Judas Priest, Blind Guardian: oto lista głównych wpływów na debiucie tej fińskiej formacji. Istnieją ledwie dwa lata, ale pomysł na siebie mają świetny. Wykonanie nie gorsze. Można się chwilami przyczepić do wokali, ale po co? Bardzo przyjemnie się tego słucha i doprawdy ciężko było odłożyć “Echoes” na półkę.
https://www.facebook.com/profile.php?id=61566370435676
Vlad Nowajczyk [8.5]
Mosher Zero
Brzmi jak: agresywny, nowoczesny thrash metal
Holenderski kwintet nieźle dowala do pieca na swych dwóch albumach. O ile debiut wydaje się bardziej tradycyjny, na “dwójce” zespół śmiało lawiruje pomiędzy klasycznym thrashem, ocieraniem się o death a’la Demolition Hammer, wreszcie technicznym deathem. Nakurw z dupy szatana, pięknie poukładany i pozbawiony schematyczności. Jednocześnie wciąż “muzyczny”, nie ma tu żadnych djentów czy innych gówien.
https://www.facebook.com/headlesshunterofficial
Vlad Nowajczyk [8] i [9]
StormSpell Records
Brzmi jak: US Power Metal
Trzeci album Amerykanów przynosi spore zmiany w stosunku do debiutu. Z wcześniejszych fascynacji pozostało Running Wild. Dominują wpływy, uwaga, Catch 22! To właśnie klimaty tej niedocenianej szerzej ekipy robią najlepszą robotę. Świetnie skomponowana, zaaranżowana i zagrana muza typu US power. Wokalnie da się jeszcze zrobić coś lepiej, więc nie ma maksa. Ale jest rekomendacja.
https://www.facebook.com/emeraldrageofficial/
Vlad Nowajczyk [9]
Brzmi jak: epicki doom
Ależ pięknych czasów dożyłem. Gdy byłem nastolatkiem, o polskich zespołach grających doom klasyczny mogłem tylko pomarzyć. Dziś do kilku już istniejących (hailz!) ekip dołącza na mej ścianie enigmatyczny duet Myrthus. Skąd są? Nie wiem. Dokąd zmierzają? To już mniej więcej wyczuwam. Grają muzę oszczędną w dźwięki, zwłaszcza perkusyjne. Kreują jednak fantastyczny klimat. Gdzieniegdzie slychać fascynacje irlandzkim folkiem, a szczególnie interesujące jest przetworzenie motywu z “Over The Hills And Far Away”. Szacun!
Fani Atlantean Kodex, Candlemass i Solitude Aeturnus powinni być zadowoleni. Jakością muzy, bo długością płytki już mniej. Cztery kawałki zaledwie. Smuteczek, że CDR, bo oprawa graficzna zacna i zasługują “Relics” na krążek srebrny.
Vlad Nowajczyk [8]
Brzmi jak: oldschool thrash
Debiutancki album frankofońskiego kwartetu to niecałe 40 minut najwyższej próby oldschoolowego thrashu. Wściekły, idealnie czytelny wokal. Potężne riffy. Zgrabne, niedługie numery, w których dzieje się piekielnie dużo. Wyobraźcie sobie skrzyżowanie Dark Angel z Razor i odrobiną DRI. Precyzja, a zarazem luz. Cover “Breaking The Law” zagrany został w sposób niemożliwie brutalny, a mimo to zachowuje ducha oryginału. Agresją tej płyty możnaby obdzielić tuzin leśnoblekowych składów. Już demo Wodos było świetne. Teraz wręcz przesadzili.
https://www.facebook.com/Wodosofficial
Vlad Nowajczyk [9]
Brzmi jak: heavy/thrash metal
Czym różnimy się od Czechów i Słowaków? Oprócz wszechobecnego kleru? Za naszą południową granicą w każdej niemal wiosce grają sobie takie Witty Joe. Nie skolimy i zenki, tylko bezpretensjonalne heavy/thrashe, które niczego nie odkrywają, ale dla tamtejszych dzieciaków stanowią bramę do świata ciężkiego rocka. Z pazurem. Nasi mądralińscy wyśmiewają te zespoły, bo przecież Polak wie lepiej. Tymczasem południowi sąsiedzi robią swoje, zachowują ciągłość pokoleń i wciąż szokują nas frekwencją.
Muza na Dni Pieroga? Tak, jak najbardziej. I chciałbym takie Dni Pieroga w Polsce.
https://www.facebook.com/wittyjoeband
Vlad Nowajczyk [6]
Brzmi jak: US power metal
Juan Ricardo to znak jakości w świecie podziemnego heavy. Chłop ma głos jak dzwon, a konkretnie jakby połknął Dickinsona i Riverę. Gitarzysta Bob Allerton, z którym współpracował już od 1988, gra porywające, progresywne solówki. Bębniarz był członkiem kapel z innej bajki: Pro-Pain i Spudmonsters. Pięknie się wkomponował. Gdy jest szybciej, kłaniają się Jag Panzer i Helstar, w zwolnieniach robi się wręcz doomowo, Candlemass z epoki Messiaha wręcz. Trudno uwierzyć, że to debiut tego składu.
https://www.facebook.com/StormsOfTomorrow
Vlad Nowajczyk [8]
Brzmi jak: miłość od pierwszego słyszenia
Oszalałem. Gdzieś mi się ta nazwa przewijała, ale będę szczery: obawiałem się kolejnego nudnego stonera. Tymczasem na swym drugim pełniaku warszawski kwartet nie przynudza ani przez sekundę. Zresztą sugeruje to już okładka, ileż się na niej dzieje! Stonera tyle tu, co błota do wysokości podeszew butów. Czuć, że jest miękko, ale bez przesady. Cała nadbudowa zaś – palce lizać. Klawisze kojarzące się z Kombi (tym prawdziwym, nie jakimś odgrzewanym kombiiiiii) i przereźliwa przebojowość późnego Ghost. Oj, nie spodoba się “Afterlife” prawdziwkom, zresztą nie wydaje się, by stanowili grupę docelową. Zespół określa swą muzę jako “jurassic punk”, zatem hasłem tyle malowniczym, co mało konkretnym. Szczęśliwie, ich twórczość to konkretne, świetne kawałki i ujmujący koncept spinający je w całość.
https://www.facebook.com/hypnosaur
Vlad Nowajczyk [10]
Steamhammer
Brzmi jak: southern rock
W tym zasłużonym zespole rockowym nie gra już nikt z założycieli. Ba, nikt z nich nie chodzi już po Ziemi. Przyznajcie, rzadka to sytuacja, gdy dotknięty w ten sposób skład wciąż działa. A działa, i to dobrze.
Najnowszy album przynosi klaszyczne dla Molly southern-rockowe granie. Żwawe i radosne, jakby czas nie istniał. Przy pierwszym odsłuchu zdawali mi się kapelą do kotleta, ale z każdym kolejnym słyszałem u nich coraz więcej kochanego Status Quo. Cover “Helter Skelter” robi robotę, ale do legendarnego Abbey Road Studio mam zastzeżenia. Krążek nagrany jest przestrzennie i dość cicho, w starym stylu. Wszystkie instrumenty doskonale słychać… Wróć. Nie wszystkie. Brzmienie części solówek jest cienkie jak dupa węża, co stanowi oczywisty i poważny mankament. Dziwne to o tyle, że pozostałe partie wydają się wręcz wyrzeźbione. Jeszcze parę przesłuchań i dałbym dychę, a i dla cienizny znalazł usprawiedliwienie. Piękna muza na piątkowy wieczór.
https://molly-hatchet.bandcamp.com
Vlad Nowajczyk [8]
Steamhammer
Brzmi jak: doom/heavy/rock
W składzie połowa Type O Negative, więc nie mogło być źle. Wprawdzie chodzi o tę niekomponującą wówczas połowę, ale to zdolne chłopaki. Słychać tu Type’ów i Danzig, oczywiście, a także Black Sabbath, The Beatles i T.Rex. Zgrabnie skomponowana muza, wyraźnie Johnny i Kenny złapali wreszcie wenę, półtorej dekady po śmierci Petera. Mrocznie przebojowa płyta okazuje się zaskakująco krótka, co zachęca do wielokrotnego odsłuchu.
https://www.facebook.com/silvertombmusic
Vlad Nowajczyk [8.5]
